DE SOL A SOL. COUSAS DA MAXIA E DOS MAGOS
Por ANTÓN GALOCHA
A Voz de Galicia Sábado, 25 de Septembro de 1993

Juan Tamariz	Carlos Casares	Paco Martín
Rober G. Méndez	Xosé A. Neira Cruz	Alfredo Conde
Antón Baamonte	Antón Galocha	Armando de Miguel
Gaetan Bloom	Javier Vallejo	Kevin James
Luis Ventoso

Onte á noite empecei a dubidar dun amigo que, ademáis de divertido, sempre crin inofensivo. Eu estaba convencido de que o Mago Antón non era tal. Era soamente un rapaz de mans espabiladas ó que a práctica lle permitía realizar unha serie de xirigonzas que ós que o arrodeaban lles parecían o resultado dos misteriosos poderes dos que fora dotado. Eu sabía que eses poderes non existen.

Había, xaora, algúns crédulos. Pero a pesar do seu renome como homes de letras, non eran moito de fiar: xa saben vostedes que os poetas, poño por caso, son moi dados a crer en fadas ou en maleficios, en fantasías varias. Pouco lle podía custar, xa que logo, ó amigo Darío Xohán Cabana crer nos incribles resultados da sabencia do mago.

Eu estaba, insisto, entre os incrédulos. Sofrín un acoso importante cando vin ó Mago Antón, durante a gravación do seu anterior espectáculo para televisión, na miña terque convicción. Daquela vin os nenos divertirse vendo ó mago operar trucos de dificultade máxima: para eles aquelo era o de tódolos días. ¿Quén podía supera-lo coche fantástico, por exemplo?.

Daquela empecei a dubidar para min, pero nin fun capaz de confesarmo a min mesmo. Onte á noite eu desexei ser mago e te-los poderes do mago. Convencido durante moitos anos de que eu me trataba cun rapaz habilidoso e tirado para diante, empeñado en montar unha empresa de maxia nun país no que a subsistencia de calquera empresa parece precisamente cousa de maxia, onte á noite vin diante min ó Mago e pilleille unha chea de respeto. Os meus fillos, empeñados en convida-lo Antón a comer na casa, abríronme os ollos. Eles saben que a maxia existe e queren compartir alomenos o espacio co Mago, para ver se algo se lles trasmite. Seguramente cando eu volva atopa-lo Antón, todo será distinto. Xa nin saberei que lle dicir, porque , ¿cómo se lle fala a un mago?.