COLUMNAS "O MAGO ANTÓN." Por ANTÓN BAAMONTE
A Voz de Galicia Domingo, 19 de Septembro de 1993

Untitled Document

Esto es la reproducción exacta de algunos de los recortes de Prensa, tal y como salieron en su día en cada uno de los periódicos y revistas. Las palabras aunque transcristas desde el periódico lo hacen fielmente a lo que fueron.
   
Magos ¡que outra cousa poderíamos querer! Como non amaríamos un Merlín que derrotase á meiga malvada. Como non pregaríamos por magos con pócimas, esconxuros, trucos e retruécanos, fórmulas para recompoñer corpos -e corazóns: que tamén fenden-, por magos descoidados, despistados e un pouco pirados, con maxias bondadosísimas e sorprendentes.

Que existe o mal, e que no mundo minguou a verdade son asuntos que non hai que discutir. Así que alguén ten que haber que se poña do lado do ben.

Que sexa o suficientemente maniqueo para supoñer que entre tanta dúbida, incertidume, contradicción, é posible, sen embargo, distinguir aínda entre inocentes e bellacos.

Ten que haber alguén, algún mago, que nos invite á peregrinación, a contemplar marabillas, rarezas e prodixios, faíscas das terras que non están non mapas pero que son verdade: porque mentira é o que non se soña.

Ten que haber quen nos mostre o lugar onde os mortos resucitan, levitan os apóstoles, o viño se multiplica e o amor -que sempre ten que ver coa bendita estupidez nosa de cada día- se produza.

Onde estando o Bon Deus ausente sexa o Demo gracioso e lampantín. Onde, en fin, sexan malvados os poderosos e aniñen nos libros as estrelas, as que nos guían cara o País de Nunca Xamais, a nación onde os cativos non medran, a única que merece a pena.

¿Qué máis quereríamos que magos! Como aquel Merlín, como este Antón, que é de Lugo, que é como decir de Bagdad.

Como este mago Antón que aquí, en Santiago, aínda consigue que sigan brilando os queridos, poderosos, estúpidos, antigos soños.